Murw

Book Cover: Murw

Behalve het feit dat 'Murw' één van de allermooiste woorden uit het Nederlands is, is het ook het overheersende gevoel dat in mijn gedichten van de laatste twee jaar zit.  De strijd van de eeuwige loser, de voorbestemde zwakkeling om te ontsnappen aan de zinloosheid van het dagelijks bestaan.  Ogen wijdopen en blind vooruit, wetend dat jij bij elke hindernis zal struikelen, dat je slechts twee mogelijke reacties kan oogsten: veronachtzaming of hoongelach.  Elke klap een stap dichterbij vergetelheid.  Murw.

Excerpt:

Ik loop verloren
En tegen muren
Ik zoek mezelf in de mist
Alle spiegels zijn beslagen
En ik ben vergeten
Wie ik ben

Ik vlucht voor mijn gedachten
Gedreven door honger
En dorst naar verlossing
Alles smaakt bitter en smerig

Ik wil breken
En herleven
Niemand breekt mij
Ik ben een phoenix zonder vuur

De bron is droog
De kracht ontbreekt
Ik waad door residu
Van ergernis en onmacht

Hoe desolaat
Het licht te zien
Maar niet het pad

Hoe eenzaam
Te reiken
Maar niet te raken

Telkens de cirkel rond lijkt
Blijken het spiralen
Het doel van de zoektocht
Lijkt te verdwalen

Ik loop verloren
En tegen muren
Ik zoek mezelf in de mist

Ben je enkel geïnteresseerd, hou je meer van de geur van electronica of wil je niet graag geld uitgeven aan poëzie, dan kan je de bundel gratis downloaden bij Apple's iBooks.
Papiersnuivers kunnen terecht bij Amazon voor slechts 6,41 euro (plus verzendkosten). Maar voor die prijs krijg je dan ook een kortverhaal en een herwerkt extract uit een boek extra. Beide stukjes proza lagen al meer dan 25 jaar stof te vergaren en zijn nu opgepoetst in deze bundel.
Als je het heel lief vraagt kan je ook een papieren exemplaar bij de schrijver ophalen voor slechts 6 euro.

Talisker

Book Cover: Talisker
Part of the Talisker series:

Zijn vader hield van Schotland en van whisky. Zoveel dat hij zijn zoon Talisker noemde. Maar hij kon het leven niet aan en liet Talisker alleen achter met zoveel vragen. Maar daar heeft Talisker deze nacht geen tijd voor.
Deze nacht wordt hij ontvoerd door aliens…

Talisker gaat over... euh leven en dood,  oorlog en vrede, Schotland en Marrakech, astronomie en science-fiction.  Klinkt wat filosofisch en zwaar?  Geen zorgen, we hebben ook feeën en drakendoders, eenzaten en nieuwe vrienden, strijdlustige clans, intrigerende planeetbewoners, banaan, veel chocolade. Maar vooral toch aliens…

Excerpt:

Dalwhinnie en Talisker waren bovenop een rotsblok gaan zitten.  Van daar konden ze goed de weg, het meer en de andere kinderen in het oog houden.  De twee manen stonden nu hoog aan de hemel ze leken langzaam naar elkaar toe te bewegen.  Rond de manen in een blauw-zwarte nacht fonkelden overal sterren.  Talisker herkende enkele sterrenbeelden, maar ze leken op de verkeerde plaatsten te staan, of ondersteboven, of binnenstebuiten, of achterstevoren.  Hij vroeg zich af of een van de sterren onze zon was, Hij zocht een heldere ster uit en beeldde zich in dat het de zon was.  Want als dat de zon was, dan zou een millimetertje daarnaast de aarde staan.  En op dat muggenstrontje zou er een speldenprikje zijn dat Diepmoeren heette.  En in dat speldenprikje zou een atoompjesgroot lichtje schijnen.  Dat zou zijn huis zijn.  Met in dat huis zijn moeder die op hem wachtte.  Hij zuchtte.

“Hoe gaan wij die oorlog hier oplossen?” vroeg Dalwhinnie.

READ MORE

“Ik weet het niet.”

“Ik wou dat mijn moeder hier was.  Die is politie agente.  Die zou wel weten wat we moesten doen,” ze wachtte even en glimlachte dan, “Of mijn vader.  Die werkt in een koffiebranderij.  Daar maken ze oploskoffie.  Mijn vader zei altijd dat, als je die koffie dronk, dat je dan alles kon oplossen.”

Talisker lachte even mee, maar werd dan stil.  “Mijn vader is dood.”

“Oh, Sorry.”

“Geeft niet.” Talisker keek voor zich uit, alsof hij hoopte dat hij daar zijn vader zou zien.  “Mijn vader werkte in een lampenfabriek.  Daar maakten ze gloeilampen.  Maar de mensen willen geen gloeilampen meer.  Ze willen nu allemaal van die ledlampen met veel kleuren en zo.  Daarom moest de fabriek dicht.  Mijn vader had geen werk meer.  Hij werd ziek.  In zijn hoofd.  Depressief.”

“Wat is dat? Depressief?”

“Dat is dat je heel moe bent.  En wat verdrietig ook.  En dat je nergens geen zin meer in hebt.”

“Dat klinkt niet leuk.”

“Dat is het ook niet.  Mijn moeder en ik probeerden hem nog wel op te vrolijken.  Maar het lukt niet.  We ging op reis naar Schotland.  Daar leek hij even weer op te leven.  We wandelden veel.  Hij vertelde weer verhalen over de geschiedenis van Schotland.  De kastelen.  De clans.  Loch Ness…  Maar op een avond, tijdens een onweer ging het helemaal mis.  De bliksem sloeg in en alle lampen gingen uit.  Het was alsof het licht in zijn hoofd ook uit was gegaan.  De volgende ochtend…” Talisker’s adem stokte in zijn keel, “De volgende ochtend is hij naar de waterval op de rots gegaan.  Kilt Rock.  Hij is naar beneden gesprongen.  Op de klippen.  In de zee.”

“Wat erg!” Dalwhinnie bracht haar hand voor haar mond.  Ze wist niet wat zeggen.  Ze wilde Talisker troosten.  Maar meisjes van negen weten meestal nog niet hoe ze jongens van elf moeten troosten als die verdriet hebben om hun dode vader.  “Mis je hem?”

“Elke dag.  En nog meer sinds we hier zijn.” Dalwhinnie legde haar hand op Taliskers hand.  “Ik weet het.  Hier zijn we er voor elkaar.” Talisker glimlachte.  Dat kleine meisje was veel slimmer en veel gevoeliger dan alle andere samen.  “Dank je.”

Ze keken samen naar het meer dat nu een donkerpaarse tint had gekregen.  De manen en de sterren kleurden de golfjes indigoblauw.  Vanop het meer leek een frisse dennengeur door het woud de berg op te waaien.  Dalwhinnie geeuwde.

“Ben je moe?” vroeg Talisker bezorgd.  Dalwhinnie knikte.  “Het is ok.  Ga maar slapen.  Ik houd de wacht wel.”

“Echt?  Ik wil je niet…” maar nog voor ze haar zin kon beëindigen, had ze haar hoofd op Taliskers schoot gelegd en haar ogen gesloten.

“Slaapwel Dalwhinnie,” fluisterde Talisker zacht en legde zijn arm over haar schouder.

COLLAPSE

Weerzin Waanzin Onzin

verzamelde gedichterij en dinges

In deze bundel zijn de drie apart verkrijgbare dichtbundels (De kruistocht van verdwaalde hormonen, Vleesetende vlinders, Handboek voor verdwaling in donkere dagen) samengefrot tot één weerzinwekkend en waanzinnig vat vol onzin.

Voor de allesverslindende poëzie-liefhebber die liever één dikke bundel doorworstelt, dan die belachelijk kleine boekjes.

Published:
Publisher: Amaze The World
Genres:
Tags:
Excerpt:

Ik wou dat ik een dichter was. Dat ik woorden kon kneden en smeden en vormen tot ze precies in elkaar passen. De klanken en kleuren worden een krachtige kern van gebald gevoel dat langzaam vloeibaar over je heen kruipt.
Ik wou dat ik een dichter was. Dat ik al die opgespaarde emoties kon sturen door sierlijke letters, eerlijke woorden, zinnen die ongrijpbaar zweven tot ze je doordringen.
Maar ik ben geen dichter. Ik ben slechts een schrijver. Een slechte schrijver. Mijn poëzie rijkt niet verder dan idiote tekstjes, dode woorden, willekeurig gerangschikt om de schijn van kadans hoog te houden. Mijn schrijfsels zijn geen muziek
Uit ‘ De vrouwen van Philip Newman’

Faits-Divers

Book Cover: Faits-Divers

Bob en Jim waren beste vrienden tijdens hun jeugd in Cutters Hill, Arkansas. Ze groeide uit elkaar. Jim studeerde voor binnenhuis-architect in Chicago. Bob bleef in Cutters Hill en werd daar politie detective. Na enkele jaren komt Jim voor een opdracht terug in het stadje in de schaduw van de heuvel. Net op het moment dat op die heuvel het lijk van een onbekende gevonden wordt. De geheimen, de donkere gedachten en gevoelens, de verledens die Jim, Bob en Cutters Hill meesleuren komen samen als Bob en Jim zich laten meeslepen in hun hernieuwde vriendschap, in politieonderzoeken die hun petje te boven gaan en levens en verhalen die elkaar kruisen in Cutters Hill.

Excerpt:

Over haar schouder las ik dat Rianne het formulier invulde op James en Rianne Clearwater. Ze glunderde. Jim is niet de enige die grapjes kan maken. Ze betaalde met de Amex kaart die ze van Michele meegekregen had en bedacht dat ze hiermee meteen de strikte gebruiksaanwijzing die ermee gepaard ging in de wind sloeg. Het drong nog niet tot me door.
We kregen onze sleutel en sleurden de koffers naar het derde. In zwaar contrast met de grauwe gangen waren de kamermuren warm, maar toch overdreven, donkerrood geschilderd. Het was een smalle, lange kamer met achtereenvolgens een muur die het badkamertje verborg, het bed, een kast en een tafeltje met twee stoelen. Boven het bed hing die kitscherige poster van een man en vrouw op het strand omsloten in de vleugels van een vogel, waarmee je rond de oren werd geslagen elke postershop in heel de wereld en het geweldig deed bij oudere tienermeisjes en jonge vrouwen die nog geloofden in eeuwige romantiek.

READ MORE

Boven het tafeltje had men dan weer een huisreglement en een lijstje noodtelefoonnummers gehangen, hetgeen vrij nutteloos was omdat, ondanks de aansluitmogelijkheid, er geen telefoon te bespeuren was. Het bed leek kleiner dan de standaardmaat en was bedekt met een schreeuwerige oranje rode sprei.
Rianne haalde diep adem en plofte demonstratief op het bed. Een gewoonte die ze uit haar jeugd had meegenomen. Heel even was ze weer het kleine meisje dat met haar ouders de zomervakantie doorbracht aan Lake Ouachita.
Die eerste minuten had de kamer nog onwerkelijk geleken. De kleuren en de indeling gaf me het gevoel op bezoek te zijn in een vervallen pretpark of een weinig bezocht museum, de slaapkamer in het ouderlijk huis van een plaatselijke schrijver of zo. Dat beeld werd gebroken op het moment dat Rianne de bedsprei raakte en de kreukels duidelijk maakten dat dit een echt bed was. 1 bed. Rianne heeft 1 kamer geboekt. Met 1 bed.

COLLAPSE