A Quirky little survival guide for High Potentials in the wicked world of corporate management

Book Cover: A Quirky little survival guide for High Potentials in the wicked world of corporate management

So you've been appointed as the next High Potential to really make in all the way up the corporate ladder.  No what?  Well don't panic.  This quirky little guide will tell you everything you need to know to survive the turmoil of daily life in that wonderful and wicked world that is so aptly called corporate management.

 

Available on:
Genres:
Tags:
Excerpt:

 

READ MORE
COLLAPSE

 

Banaan

Book Cover: Banaan

We gaan er niet flauw over doen.  Dit stuk gaat over seks.  Over liefde.  Over relaties.  Over familie.

Moeder heeft drie kinderen van drie vaders.  ‘In ons huis hing altijd de geur van seks’ zegt Olav.  Dat heeft alle gezinsleden gevormd.  Allen hebben ze hun eigen blik en beleving van seks en liefde.  Als de kinderen op moederdag samenkomen, komen onderhuidse spanningen en verlangens en de geesten van van het verleden naar boven.

Interesse om dit stuk op te voeren?  Neem contact op met ons.  De tekst is klaar.  Door de huidige crisis loopt de publicatie wat achterstand op.

Available on:
Genres:
Tags:
Excerpt:

CINDY: Als je ooit wil praten...? Of je hebt gewoon een knuffel nodig... Ik ben er ook voor jou.

CINDY GEEFT GUSTAV EEN LANGE INNIGE KNUFFEL. GUSTAV LEGT ZIJN ARMEN OM HAAR. ALS HIJ MERKT HOE INNIG HIJ HAAR AANRAAKT SCHRIKT HIJ EN DUWT CINDY VAN ZICH WEG

GUSTAV: Ga weg.

CINDY: Waarom? Heb ik iets verkeerd gedaan?

GUSTAV: Nee. Jij kan nooit iets verkeerd doen. Maar je moet weg gaan.

CINDY: Waarom?

GUSTAV: Het ligt aan mij. Ik ... Ik heb plots een onweerstaanbare drang om iemand te kussen. En jij bent de enige in mijn buurt. Maar ik wil jou niet kussen. Dat mag niet.

CINDY: Je mag me niet kussen.

GUSTAV: Ik mag niemand kussen. Want als ik begin te kussen, dan zal ik heel waarschijnlijk gaan frunniken.

CINDY: Frunniken?

GUSTAV: Ja. En na frunniken volgt friemelen.

CINDY: Friemelen.

GUSTAV: Frunniken en friemelen en knopen frutselen tot je kleren open floepen.

CINDY: Mijn kleren.

READ MORE

GUSTAV: Mijn handen... Mijn handen kronkelen onder je kleren. En ze kietelen en kruipen en kronkelen als wormen over je huid. Je kleren en je huid en ik schuifel je kleren uit. Ik glijd over je huid. Ik glijd over je uit. Ik grabbel en graai lichaamsdelen die je niet wil delen. Maar het kan me niet schelen. Ik scheur de kleren van je lijf. Je lichaam en je lijf. Je geurende lichaam, je dampende lijf.

CINDY: Gustav!

GUSTAV: En dan neuk ik je! EN DAN GA JE DOOD!

COLLAPSE

 

Talisker en de Engelmannen

Book Cover: Talisker en de Engelmannen
Part of the Talisker series:

Nadat zijn vriendin Winnie bij een ongeval is omgekomen trekt de 17 jarige Talisker naar Schotland. Voor hij de stap naar volwassenheid zet, wil hij de tijd nemen om uit te zoeken wat hij echt belangrijk vindt in het leven. Intussen wordt op de planeet Alba het vredige rijk van Koningin Ananas aangevallen door Koning Pompelmoes en zijn Engelmannen. In het nauw gedreven ziet ze geen andere mogelijkheid dan terug de hulp in te roepen van de bende van Uisque Beatha. Maar wat heeft dit te maken met de geniale Professor Dr Gavin Nathan Cooper en zijn knappe vrouw, het supermodel Gwen? En waarom belandt de Amerikaanse Craig op zijn terugweg uit Australie in het Parijse kruidenierswinkeltje van Aban Ben Abou?

Dit boek is een vervolg op Talisker. Talisker is intussen 17 en bijna volwassen. Hij wil vooruitkijken maar blijft kampen met beelden uit het verleden en de harde realiteit van verlies. Dat hij weer op Alba terecht zal komen kan je al raden. Met een nieuwe opdracht.
En dat hij daarbij weer allerlei mensen en -euh- aliens zal tegenkomen, zal ook geen verassing zijn.

 

Available on:
Publisher: Amaze The World
Cover Artists:
Genres:
Tags:
Excerpt:

Talisker had een haat-liefde verhouding met regen. En met sneeuw. En eigenlijk met alle weerelementen. Regen was koud en nat en vervelend. Het voelde als piepkleine ketens die met microscopische weerhaken in zijn huid geprikt zaten. Samen vertraagden die ketens al zijn bewegingen, zelfs zijn gedachten, tot ze hem er compleet van weerhielden om nog iets te doen of te denken.
Maar ook, als hij tenminste er de tijd voor had, en ergens lekker warm binnen zat met een soepje of warme chocolade, was het ongelooflijk mooi om de regen met het landschap te zien spelen. In de knusse veiligheid van zijn slaapzak en koffie, volgde hij hoe druppels aan twijgjes zwelden, samenklitten en blaadjes doorbogen tot ze zwanger van zichzelf naar beneden rolden en de sprong waagden naar de volgende tak, zichzelf versplinterend in microdruppels die hongerig op zoek gingen naar hun neefjes om het zelfde fenomeen opnieuw te laten gebeuren.

READ MORE

Talisker zag pijpenstelen met elkaar wedijveren in plassen om de hoogste terugslag. De plassen slurpten aarde tot modder, wonnen stiekem terrein op hun semidroge tegenstanders. Grassprietjes leken samen te scholen en in falanxformatie naar Talisker te wuiven om te verbergen dat hun benen al kniehoog in het water stonden. Tussen het multiharmonisch getik van de druppels, blies de wind een melancholische kreun. Over de aarde zweefde de geur van verse regen. Petrichor.
Talisker werd er nederig van. Misschien was het dat wat hij moest leren. Dat hij slechts een onderdeel was van een machtig mooie wereld. Een wereld, die zelfs in zijn meest enerverende natuurverschijnsel een onbeschrijfelijke schoonheid verborgen hield.

COLLAPSE

Nog even geduld.  De ruwe eerste versie is klaar en wordt op dit moment door uiterst deskundige en kritische lezers (Laura & Gwen) onder de loep gelegd.  Afhankelijk van hun commentaar zal ik die eerste versie een beetje of helemaal moeten herwerken.  Daarna is het nog het vervelende layout werk, het inspirerende cover ontwerp, het saaie publicatie werk...  Nog even geduld dus.

De Spiegel

Book Cover: De Spiegel

Een leerlinge uit 6A sterft plots in de schoolrefter. Niemand kent de oorzaak. Tom, een klasgenoot, vindt het voorval verdacht. Hij bespreekt het met Maaike en de rest van de klas. Dan sterft Ilse, Tom's vriendin op dezelfde wijze. Spanningen, verdenkingen en angst stapelen zich op in de klas.

Dit was het eerste toneel dat ik schreef en dat ook effectief werd opgevoerd.  Ik schreef het samen met Jan van Hout.  Wat begon als een wild idee aan de toog van jeugdhuis Wollewei in Turnhout, resulteerde via verschillende schrijfsessies in een echt toneelstuk.  Jan en ik ronselden enkele jongeren en jongvolwassenen om het op te voeren.  Ik regisseerde, Jan produceerde.  Omdat enkele acteurs afhaakten, belandden we uiteindelijk zelf op de planken bij de eenmalige opvoering.

 

Ik werk momenteel aan een herwerkte versie die hopelijk ergens in 2021 gepubliceerd kan worden.

 

Excerpt:

Scene 2a

Iedereen zit in de klas wat te babbelen (achtergrond), voor de les Godsdienst. Tom gaat naar Ilse. Hij gaat bij haar zitten.

Tom (Stil) Hoi, Ilse.

Ilse zwijgt, reageert niet.

Tom Nog iets speciaals gedaan gisteren?

Ilse reageert nog steeds niet.

Tom Ik heb geen oog dicht gedaan deze nacht. … Het is ook zo stom. Gisteren zaten we nog met Elke … Verdomme.

Pauze.

READ MORE

Tom Het is zo … Gewoon in de refter …
Ilse Tom, hou erover op.
Tom Maar het is toch waar. Het kan toch helemaal niet. Gewoon in de refter … voor onze neus. Dat is toch niet normaal.
Ilse Hou … (zucht) Het is gebeurd, OK?
Tom Ja, maar nee. Ik heb er de hele nacht van wakker gelegen.
Het is toch, het is toch niet normaal.
Ilse Het is gebeurd, hè?
Tom OK, het gebeurd. Maar het is toch … Verdomme, Ilse, voor hetzelfde geld zou het bij mij of bij jou …
Ilse Hé! Laat het, ja? Nu niet.
Tom Nu niet? Wanneer dan wel? Verdomme, Ilse …
Ilse Het is zo meteen les en dat is alles wat ik wil weten.
Tom Les? Hoe kan je je voor die les interesseren?
Ilse Niets interesseert mij nog! Niets?!
Tom Daar kan ik niet bij. Je kan toch niet doen alsof er niks gebeurd is? Het was toch jouw vriendin ook!
Ilse Het was mijn beste vriendin en nu is ze dood. OK? Ik wil er niet meer over praten.
Tom Godver… Ilse. Ik begrijp jou niet. Je beste vriendin is dood. En jij doet net alsof … God, alsof je je klasagenda vergeten bent.  Het is gebeurd. Verdomme, Ilse, hoe kan je zo reageren?
Ilse Wat wil je dan dat ik zeg? Ze is dood. Er valt niks meer te  zeggen.
Tom Vind jij het dan normaal wat er gebeurd is?
Ilse Nee, het is niet normaal.
Tom Dat probeer ik juist te zeggen, er klopt iets niet. Er zit iets fout.
Ilse Ze is dood, dàt is fout.
Tom Volgens mij is ze vermoord.
Ilse Zeg, Tom, zo is het goed. Hou erover op.
Tom Ja maar, Ilse, ik heb erover nagedacht en …
Ilse Zwijg, ik wil er niks meer over horen.
Tom Ja maar, kijk … volgens mij …
Ilse Verdomme, zwijg.

Ilse draait haar hoofd weg.

Tom (zucht) Goed. Goed. Ik begrijp jou niet. (zucht nog eens)

Wellens komt binnen. Tom gaat terug naar zijn plaats.

Wellens Goede morgen allemaal. Ik weet dat jullie na de tragische gebeurtenis van gisteren weinig zin zullen hebben om les te volgen. Dat is begrijpelijk. Ook ik sta niet te springen om les te geven. Maar - het klinkt cru om het zo te zeggen - we moeten door. Waarom, vragen jullie je nu af. Wat heeft een les, wat heeft een school nog voor zin nadat er zoiets gebeurd is? Op die vraag kan ik maar één antwoord geven : omdat het leven dat van ons eist.
Om dat antwoord te begrijpen, moeten we even terugkeren naar wat in de vorige lessen gezegd is. We hadden het over de betekenis van het leven. Over het verschil tussen ‘gewoon leven’ en ‘bewust, betekenisvol leven’. We hebben gezien dat de keuze voor het bewuste leven je meer mens maakt. Hoe past de dood nu in dit alles, Doet de dood geen afbreuk aan een bewust leven? Nee, beste mensen, helemaal niet. Integendeel. Dat is iets dat de hedendaagse, rationele en individualistische mens maar moeilijk kan begrijpen. Hij ziet zichzelf namelijk graag als fundament van de werkelijkheid. Ik als subject ben het belangrijkste. Er is maar één zekerheid. Ik besta. Geen wonder dat de dood de mensen afschrikt. We vinden onszelf zo groot, dat het zonde zou zijn om zoiets unieks te doen verdwijnen. We hebben angst voor de onzekerheid die de
dood meebrengt. Wat gebeurt er met ons nadien?
Bijna alle filosofen, van Plato to Heidegger, hebben hierover nagedacht. En iedereen formuleert andere mogelijkheden. Maar niemand heeft een sluitend antwoord. Het is nochtans erg eenvoudig. Het antwoord staat in het zestiende en laatste hoofdstuk van het Marcus evangelie, waar de verrijzenis van Christus wordt beschreven. Dat verhaal leert ons dat we niet zullen sterven, omdat we bemind worden door God. Let op, niemand kan dat bewijzen. Dat moet ook niet. We kunnen enkel hopen. Hopen is weigeren te zeggen : dit is het einde.
Om dat te kunnen moeten we verzaken. Verzaken aan de begeerte om onszelf tot elke prijs in leven te houden. Verzaken aan ons egoïsme. Verzaken aan ons egocentrisme. Die uiteindelijke verzaking, die hoop maak ons terug tot mensen. Ze schenkt ons het eeuwige leven. De angst voor de dood bestaat niet langer. Of, zoals Felix Timmermans het zo mooi uitdrukte :

Met u zijn er geen verten meer
en alles is nabij
des levens aanvang glinstert weer
geen gisteren en geen morgen meer
geen tijd meer en geen uren
geen grenzen en geen muren
en alle angst voorbij
verlost van schaduw en van schijn
wordt pijn en smart tot vreugd verheven
hoe kan het zo eenvoudig zijn
hoe kan het leven hemel zijn
met u, o kern van alle leven

COLLAPSE