Talisker

Book Cover: Talisker
Part of the Talisker (English version) series:
  • Talisker

His father loved Scotland and whiskey. So much that he called his son Talisker. But he could not handle life.  He left Talisker behind with so many questions. But tonight Talisker does not have the time to ponder about that. Tonight he is kidnapped by aliens...
Talisker is about ... euh life and death, war and peace, Scotland and Marrakech, astronomy and science fiction. Does it sound philosophical and heavy? No worries, we also have fairies and dragon slayers, loners and new friends, clashing clans, intriguing planet dwellers, bananas, lots of chocolate. But mostly aliens...

Excerpt:

Dalwhinnie and Talisker were sitting on a long, heavy, grey-greenish boulder. From this position they could keep an eye on the road, the lake and the other children. The two moons were now high up the sky, slowly moving towards each other. Stars twinkled brightly around the moons across the blueish-black night. Talisker recognized some constellations, but they seemed to be in the wrong places, either upside down, or inside out, or straight backwards. He wondered if one of those stars was our sun. He gazed into the dark sky searching for a bright star and imagining it was the sun. For if that were the sun, then a millimeter beside it would be a small spot which would be Earth. And on that tiny mosquito dropping there would be a needlepoint called Darkmoor. And in that minuscule dot a pinch of light would shine. Tinier than an atom. That succinct beam of light would shine from his house. In that house, his mother was waiting for him. He sighed.

READ MORE

“How are we going to solve this war?” asked Dalwhinnie.

“I dont know.”

“I wish my mother was here. She’s a police officer. She would know what to do,” she waited a while and smiled, “Or my daddy. He works in a chemical plant. Sometimes he brings home sulphuric acid. That solves almost everything.”

Talisker laughed for a while, but then became silent. “My father is dead.”

“Oh, sorry.”

“Nevermind.” Talisker stared in the distance, as if he was hoping his father would appear there. “My father worked in a lighting factory. They made light bulbs. But people don’t want light bulbs anymore, they all want led lights with a lot of colors and so. The factory had to close. My father was out of work. He got ill. In his head. Depressed.”

“What is that? Depressed?”

“That’s when you feel tired all the time. And a little sad. When you don’t feel like doing anything no more. As if nothing matters anymore.”

“That must be… sad.”

“It is. My mom and I tried to cheer him up, but we couldn’t. We travelled to Scotland. For a while he seemed to get better again. We walked a lot. He told stories about the history of Scotland again. The castles. The clans. Loch Ness... But one night, during a thunderstorm everything went wrong. The lightning struck and all the lights went out. It was as though the light in his head had faded with it. The next morning…,” Talisker’s breath got stuck in his throat, “The next morning he walked to the waterfall on the rock. Kilt Rock. He jumped, on the cliffs, into the sea.”

“That’s terrible!” Dalwhinnie put her hand to her mouth. She did not know what to say. She wanted to comfort Talisker. But girls of nine rarely know how to comfort boys of eleven struck with sadness over their dead father. “Do you miss him?”

“Every day. And even more since we’re here.” Dalwhinnie laid her hand on Talisker’s hand. “I know. We are here for each other.” Talker smiled. That little girl was much smarter and much more sensitive than everyone else. “Thank you.”

They looked together at the lake which now had a dark purple tint. The moons and the stars colored the waves indigo blue. From the lake, the fresh scent of pines seemed to blow through the forest, up the mountain. Dalwhinnie yawned.

“Are you tired?” Talisker asked. Dalwhinnie nodded. “It’s ok. Go to sleep. I’ll keep watch.”

“Really? I don’t want you ...” But before she could finish her sentence, she had put her head in Talisker’s lap and closed her eyes.

“Sweet dreams, Dalwhinnie,” Talisker whispered softly and laid his arm over her shoulder.

COLLAPSE

Talisker

Book Cover: Talisker
Part of the Talisker series:

Zijn vader hield van Schotland en van whisky. Zoveel dat hij zijn zoon Talisker noemde. Maar hij kon het leven niet aan en liet Talisker alleen achter met zoveel vragen. Maar daar heeft Talisker deze nacht geen tijd voor.
Deze nacht wordt hij ontvoerd door aliens…

Talisker gaat over... euh leven en dood,  oorlog en vrede, Schotland en Marrakech, astronomie en science-fiction.  Klinkt wat filosofisch en zwaar?  Geen zorgen, we hebben ook feeën en drakendoders, eenzaten en nieuwe vrienden, strijdlustige clans, intrigerende planeetbewoners, banaan, veel chocolade. Maar vooral toch aliens…

Excerpt:

Dalwhinnie en Talisker waren bovenop een rotsblok gaan zitten.  Van daar konden ze goed de weg, het meer en de andere kinderen in het oog houden.  De twee manen stonden nu hoog aan de hemel ze leken langzaam naar elkaar toe te bewegen.  Rond de manen in een blauw-zwarte nacht fonkelden overal sterren.  Talisker herkende enkele sterrenbeelden, maar ze leken op de verkeerde plaatsten te staan, of ondersteboven, of binnenstebuiten, of achterstevoren.  Hij vroeg zich af of een van de sterren onze zon was, Hij zocht een heldere ster uit en beeldde zich in dat het de zon was.  Want als dat de zon was, dan zou een millimetertje daarnaast de aarde staan.  En op dat muggenstrontje zou er een speldenprikje zijn dat Diepmoeren heette.  En in dat speldenprikje zou een atoompjesgroot lichtje schijnen.  Dat zou zijn huis zijn.  Met in dat huis zijn moeder die op hem wachtte.  Hij zuchtte.

“Hoe gaan wij die oorlog hier oplossen?” vroeg Dalwhinnie.

READ MORE

“Ik weet het niet.”

“Ik wou dat mijn moeder hier was.  Die is politie agente.  Die zou wel weten wat we moesten doen,” ze wachtte even en glimlachte dan, “Of mijn vader.  Die werkt in een koffiebranderij.  Daar maken ze oploskoffie.  Mijn vader zei altijd dat, als je die koffie dronk, dat je dan alles kon oplossen.”

Talisker lachte even mee, maar werd dan stil.  “Mijn vader is dood.”

“Oh, Sorry.”

“Geeft niet.” Talisker keek voor zich uit, alsof hij hoopte dat hij daar zijn vader zou zien.  “Mijn vader werkte in een lampenfabriek.  Daar maakten ze gloeilampen.  Maar de mensen willen geen gloeilampen meer.  Ze willen nu allemaal van die ledlampen met veel kleuren en zo.  Daarom moest de fabriek dicht.  Mijn vader had geen werk meer.  Hij werd ziek.  In zijn hoofd.  Depressief.”

“Wat is dat? Depressief?”

“Dat is dat je heel moe bent.  En wat verdrietig ook.  En dat je nergens geen zin meer in hebt.”

“Dat klinkt niet leuk.”

“Dat is het ook niet.  Mijn moeder en ik probeerden hem nog wel op te vrolijken.  Maar het lukt niet.  We ging op reis naar Schotland.  Daar leek hij even weer op te leven.  We wandelden veel.  Hij vertelde weer verhalen over de geschiedenis van Schotland.  De kastelen.  De clans.  Loch Ness…  Maar op een avond, tijdens een onweer ging het helemaal mis.  De bliksem sloeg in en alle lampen gingen uit.  Het was alsof het licht in zijn hoofd ook uit was gegaan.  De volgende ochtend…” Talisker’s adem stokte in zijn keel, “De volgende ochtend is hij naar de waterval op de rots gegaan.  Kilt Rock.  Hij is naar beneden gesprongen.  Op de klippen.  In de zee.”

“Wat erg!” Dalwhinnie bracht haar hand voor haar mond.  Ze wist niet wat zeggen.  Ze wilde Talisker troosten.  Maar meisjes van negen weten meestal nog niet hoe ze jongens van elf moeten troosten als die verdriet hebben om hun dode vader.  “Mis je hem?”

“Elke dag.  En nog meer sinds we hier zijn.” Dalwhinnie legde haar hand op Taliskers hand.  “Ik weet het.  Hier zijn we er voor elkaar.” Talisker glimlachte.  Dat kleine meisje was veel slimmer en veel gevoeliger dan alle andere samen.  “Dank je.”

Ze keken samen naar het meer dat nu een donkerpaarse tint had gekregen.  De manen en de sterren kleurden de golfjes indigoblauw.  Vanop het meer leek een frisse dennengeur door het woud de berg op te waaien.  Dalwhinnie geeuwde.

“Ben je moe?” vroeg Talisker bezorgd.  Dalwhinnie knikte.  “Het is ok.  Ga maar slapen.  Ik houd de wacht wel.”

“Echt?  Ik wil je niet…” maar nog voor ze haar zin kon beëindigen, had ze haar hoofd op Taliskers schoot gelegd en haar ogen gesloten.

“Slaapwel Dalwhinnie,” fluisterde Talisker zacht en legde zijn arm over haar schouder.

COLLAPSE

Handboek voor verdwaling in donkere dagen

Begrijp me niet verkeerd.  Ik ben mijn leven niet beu.  Maar ik heb zo af en toe mijn donkere dagen.  Mijn remedie is dan schrijven, doen alsof, alsof het nog erger is.  Bijna uitzichtloos.  Zodat, wanneer ik die schrijfsels herlees, het besef weer neerdaalt, dat het allemaal nog wel meevalt.

Published:
Publisher: Amaze The World
Illustrators:
Cover Artists:
Genres:
Tags:
Excerpt:

alles draait verkeerd
de jaren zijn te veel, te lang
ik ben bang
dat ik geheel niets heb geleerd

afhankelijk van de invalshoek
sta ik te boek
als mysterieus
ongewenst bezoek
of onbedoeld gegeerd

ik vind in zinnen ongewild
wilde dromen
en ketens die mij vanbinnen
verteren
zinloze begeerte
tandeloos verzet
de haveloze heerser
van dit bodemloze bed

het tandwiel lijkt gesmeerd
maar de machine slaat op hol
en alles draait verkeerd

Vleesetende Vlinders

Ah, de liefde! Verliefdheid, Liefde, Relaties.  Dat afschuwelijk monster dat ons allen belaagt en af en toe traag verslindt.  Iedereen voelt zich graag bemind.  Slechts een enkeling vindt een antwoord voor dit vreselijk hemels verlangen.  De rest blijft in de eenzaamheid hangen, vermoord en verslonden door de vleesetende vlinders.

Published:
Publisher: Amaze The World
Illustrators:
Cover Artists:
Genres:
Tags:
Excerpt:

Ik tracht
ik tracht het te verbergen
Ik tracht
Ik tracht het te bevechten
maar wijfelend of ik het kan weerstaan
ben ik al gevallen

READ MORE

Men zegt dat het heerlijk is
men zegt dat het eerlijk is
dat het mooi, dat het puur, dat het vuur is
dat het zoet en zweem en hemels is
de tintel in je lichaam
de lichtheid in je hoofd
een sprankelende koorts
aangenaam verdoofd
wandelen op wolken
stralend als sterren

Ik sterf
telkens ik verliefd ben

COLLAPSE

 

De Kruistocht van verdwaalde hormonen

of een andere titel die qua nietsterzakedoendheid met bovenstaande kan concurreren

Gedichten, rijmelarijtjes en andere hersenspinsels over schrijvers en schapen, over steden en bruggen, over politiek en psychologie, over zin en onzin.  Waarschijnlijk vooral dat laatste.

Eigenlijk alle tekstjes die ik niet kwijt kon in 'Vleesetende Vlinders' en 'Handboek voor verdwaling in donkere dagen'

Voor mensen die wel over het leven willen nadenken, maar er zich niet in willen verliezen

Published:
Publisher: Amaze The World
Illustrators:
Cover Artists:
Genres:
Tags:
Excerpt:

van op het strand
vreten golven dromen aan
wolken verdrijven
de warme galm
van dampend zand
in de zwanenzang
van een moegestreden avondzon

een schrale bries
ruist de herinnering
tot grauwe stilte

over het donker dansende water
waart de schaduw
van een engel verdwaald
in langverwachte verlangens
en onbeantwoorde gedachten

en zo staart de wandelaar
naar de wijsheid van de nacht
en de kromming van de aarde
en wacht tot de branding zal bedaren

READ MORE
COLLAPSE